ساختمان مسکونی هِما دو

ساختمان هِما نبش شهری را به‌جای برخورد دو نمای جداگانه، به‌صورت لبه‌ای پیوسته تعریف می‌کند. تیغه‌های عمودبرهم از پوستهٔ بیرونی به امتداد فضای داخلی می‌رسند و ریتم ترکیب‌بندی را از آستانهٔ بنا عبور می‌دهند؛ به این ترتیب حجم از خیابان و از درون، یکپارچه درک می‌شود. بالکن‌های عقب‌نشسته و بازشوهای قاب‌شده به نبش عمق می‌دهند و میان نور، دید و حریم سکونت تعادل برقرار می‌کنند. بررسی گزینه‌های آجر، رنگ و پوشش‌های روشن‌تر نیز نشان می‌دهد چگونه بیان‌های متفاوت متریال می‌توانند همان ایدهٔ فضایی را حفظ کنند.